Ben Neymişim Be Abi!

26 Nisan 1987 yılında Hatay’ın o güzel ilçesi Dörtyol’da akşam saatlerinde doğmuşum. Sanıyorum karanlığı sevmem de bundan ileri geliyor. Aslen memleket Bartın ama ben doğmadan önce buraya açmışız çadırı. Ben de ailenin ilk evladı olarak külhan beyi gibi gelmişim dünyaya. Bizimkiler külhan beyine ne isim vereceklerini düşünmüşler bir süre. O zamanlar da ramazanda doğanlara ramazan, şaban ayında doğanlara şaban, kadir gecesinde doğanlara kadir ismi verilirmiş. Benim doğduğum yıllarda Emrah meşhur tabi, on numara parçalar yapıyor, ne koyalım diye düşünürken birden Emrah adında karar kılınmış ve ferman yazılmış. Adımdan çok memnunum tabi. Kendimce başka ne olabilirdi diye düşünüyorum da alternatif olarak Şahin, Alperen ya da Buğra gibi isimler tercihim olurdu.

Bundan 5 yıl sonra bir kardeş sahibi olmanın verdiği mutluluğu yaşamışım. Artık büyüdüğümüz beşiği devretme zamanı gelmiş, beşikten emekli olmuşum.

7 yaşıma geldiğimde mahallenin ilk okuluna başlamışım. Elimde bir tane kurşun kalem, silgi ve defter almışım elime, mavi önlüğüme beyaz yakamı takıp derse girmişim. Hayatımın 15 yılının sadece okumakla geçeceğini hiç fark etmemişim.

İlkokul 3.sınıfta iken hiç unutmadığım bir anım var. Okulumuza müfettiş gelecekmiş. Öğretmen bizi hazırlıyor tabi. Muhtemelen matematik dersine rastlayacak gelme zamanı müfettişin. Her gittiği yerde sorduğu bir soru varmış. Öğretmen bize o soruyu öğretmeye çalışıyor tabi sınıfın en çalışkan öğrencilerinden biriydim ama o soruyu bir türlü anlamamıştım ta ki öğretmen bana meydan dayağı atana kadar. Elleri dert görmesin dayağı yedikten sonra öyle bir çözdüm ki soruyu, sağlamasını bile yaptım. Öğretmen senin gibi bir öğrenci bunu nasıl anlamaz deyip, kuralları ihlal ettiğimi düşünmüş. Zaten ben de şaşırmıştım nasıl cevaplayamıyorum diye. Demek ki öğretmenin vurduğu yerde gül bitermiş. Nihayetinde müfettiş geldi. Yoklama defterini kontrol etti ve bir şeyler sormadan da gitti. Yediğimiz dayak yanımıza kar kaldı aslında.

Ben terlediğimde sırtıma kurusun diye atlet koyan, çok koştuğumda beni uyaran ve beni çok seven Ruşen öğretmenimi asla unutamam.

Orta okul 2.sınıfa kadar aynı okulda okudum. Son sınıfta okul değiştirmek zorunda kaldım ve bu benim derslerin aksamasına neden oldu. Okul hayatımın ilk zayıfı da orta okulda geldi. Aldığım karne ile beraber tüm derslerimin iyi olmasından dolayı takdir belgesi beklerken, fen bilgisi dersimin karneye 1 düşmesi beni hayal kırıklığına uğrattı. Hayatım boyunca unutamayacağım ilklerim arasına girmiş. Karne ile eve gittim saygı değer velilerim karnemi kenara attılar. Varsın atsınlar dedim, sineye çektim. İkinci dönem o notu yükselttim ve hak ettiğim takdire ulaştım.

Öyle ya da böyle iyice büyümüş olacaz ki liseye kayıt olduk. O zamanlar süper lise diye bir kavram vardı. Diploma notum süper lise taban puanının üstündeymiş ve süper lise kaydını kaçırmışız. İyi ki de kayıt olmamışım! Klasik bir liseye başladık. Lise yıllarım hayatımın en güzel yıllarıydı. Şen şakrak arkadaş grubu bana yetmişti. Lisede en fazla zorlandığım yıl ilk yıldı. Daha sonra eşit ağırlık bölümünü seçtim ve ilk yıl kurulan düzen de bozuldu ve ikinci yıla geldiğimde yeni bir çevre edindim. Şimdi düşünüyorum da lise yıllarım dolu dolu geçmiş.

2004 yılında lise bitti ve üniversiteye başladım. Varan 51 deyip yeşil ot dahi olmayan Niğde’ye doğru yol aldım. Niğde Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler fakültesi İşletme bölümü öğrencisi olarak kaydımı yaptırdım. Şansım olacak ki kampüsün içinde güzel bir yurda yerleşmişim. Yurt ise milli piyangonun yaptırdığı o güzel yurtlardan bir tanesi. Özel yurttan hiç farkı yoktu. Ama yurdun en sevdiğim özellikleri 24 saat sıcak su olması ve yurt içi ile odaların güney kutbu gibi sıcacık olmasıdır. Niğde rakımı itibari ile yüksek bir yer ve bu yüzden aşırı soğuk oluyor. Yazları yayla havası, kışları ise kuzey kutbunu andıran bir havası var.

2008 yılında lisans tezimi de verdikten sonra mezun oldum. Mezun olduktan sonra özel bir şirkette satış sorumlusu olarak işe girdim ve halen çalışmaktayım. İşimden memnunum. Zaten ikamet ettiğim bölgede istihdam az. Bir sonra ki hedefim yüksek lisans yapmak olacak.

Ben en çok yeşil ve siyah rengi severim. Siyah bende çok özel anlamlar taşır. Elimden geldiğince duruma göre siyah giyinirim. Arabam çoğu zaman siyah olmuştur. Bilgisayarım, laptopum, cüzdanım ve telefonum da siyah olmuştur.

Sinemaya ve dizilere özel ilgim var. Her film için sinemaya gitmem. O haftanın en iyisini önceden seçer direk o filmi izlemek için sinemaya giderim. Film seçimini sinemada değil gitmeden önce yaparım. Yerli ve yabancı en az ikişer tane favori dizilerim olmuştur. Tiyatroya zaman ayıramasam da fırsat buldukça gitmeye çalışırım. Sevdiğim sanatçıların konserlerine gitmişimdir.

Her tarz müziği ön yargılı olmaksızın dinlerim. Yerli yabancı pop, daha çok yerli slow, müziğin hakkını veren rock ve rep önceliklerimdendir. Bazı zamanlarda ise türkü ve sanat müziği de dinlerim.

Bamya ve pırasa yemeklerini asla yemem. Daha çok odun ateşi ile pişirilen yemekleri tercih ederim. Genellikle et yer, mutlaka yeşillik tüketmeye çalışırım. Sağlıklı yaşamak için dengeli beslenilmesi kanaatindeyim.

Ruh ikizimle karşılaşmadığım için bekarım. Henüz evlenmeyi düşünmüyorum.